Zelf-trouw

Geschreven door: Boana

Vorig jaar trouwde ik met mijzelf. Op een prachtige datum: 11-11-22; Op een prachtige locatie: bij mijn allerliefste, magische boom waar ik een heel speciale verbinding mee voel; en met een prachtig publiek: een kleine intieme groep dierbare vrienden. En toch miste er iets.

Op de dag zelf en zelfs in de voorbereidingen voelde ik dat gemis al.. en de dagen erna volgde een gevoel van teleurstelling.. (was dit het nou?). ‘Ben ik wel echt met mezelf getrouwd?’ vroeg ik mezelf af. Het voelde meer als een verloving… als een oefening en een intentie om met mezelf te trouwen, om hier naartoe te groeien, om dit groei- en verbindingsproces nog dieper en echter in te duiken.

Op dat moment kon ik alleen naar de elementen van de dag zelf wijzen die ik graag had willen ervaren die ik had gemist: Ik heb mijn geloftes wel voorgelezen, maar heb niet het ‘JA’ woord gezegd tegen mezelf…; we hebben niet ‘geproost’ met de heerlijke zelfgemaakte kombucha die een vriendin daar speciaal voor mee had; We hebben niet onze wensen in de boom gehangen. Tegelijk was het moeilijk dit gevoel van gemis, van teleurstelling echt toe te laten en te accepteren, laat staan te uiten.

En natuurlijk lag er iets diepers onder. Wat miste er echt? …Ikzelf…

Ik miste mezelf… Ik was in de voorbereidingen zo bezig geweest met hoe het een mooie dag kon worden, en ook een fijne en inspirerende ervaring voor de genodigden. Natuurlijk had ik ook mijn geloftes geschreven en er op ingevoeld wat trouwen met mezelf voor mij betekende, waarom ik dit graag wilde. En toen ik dit schreef, voelde ik het ook. Maar op de dag zelf, toen ik mijn geloftes uitsprak, kon ik het moeilijk voelen; mezelf voelen; echt aanwezig zijn met en bij mezelf en in het moment. Ik realiseerde me later dat ik die dag in ‘performance mode’ was – dat het trouwen een ‘performance’ was geworden, wel vanuit het diepe verlangen om mezelf te kennen, te zijn, lief te hebben, en trouw te zijn. Maar op die dag zelf voelde ik het niet. En daar zat toch best wat schaamte op, op het ‘niet authentiek Zijn’. Want het gaat er toch juist om authentiek te zijn, om het voor mezelf te doen, om mezelf te zijn en ten allen tijden bij mezelf aanwezig te zijn – dit was zelfs mijn allereerste trouwgelofte.

In wezen bevestigde mijn ervaring die dag mijn verlangen naar de diepe, duurzame, en continue verbinding met mezelf – het bevestigde mijn staat van verlangen – echter niet de staat van ‘vervuld verlangen’, maar de staat van ‘in verlangen zijn’ (naar iets wat nog niet is), wat een gemis van de vervulling met zich mee brengt. Zo gek is het dan ook niet dat ik een gemis voelde, een teleurstelling (een niet vervuld verlangen). En dat het eerder voelde als een verloving: een intentie om dat verlangen naar mezelf (te kennen, te voelen en te zijn) te vervullen.

Ik voelde een roeping om dat proces, het vervullen van het verlangen naar mezelf, nog dieper aan te gaan. Om opnieuw met mezelf te trouwen en het proces daar naartoe heel bewust en in eerbied naar mezelf en mijn intentie te doorlopen. Zodat het niet meer alleen een intentie is, maar ik me ook stevig voel in wat dat voor mij inhoudt, hoe ik trouw aan mezelf en aanwezig bij mezelf kan zijn en blijven, hoe ik mezelf echt kan en wil respecteren, waarderen en eren. Zodat het trouwen met mezelf niet meer een verlangen naar mezelf vertegenwoordigt maar een (continue en groeiende) vervulling van dit verlangen. Daarbij voelde ik ook een roeping om de begeleiding die ik hierin gemist heb, in de aanloop naar het trouwen met mezelf, zelf aan te bieden.. in eerste instantie aan mezelf en vandaaruit ook aan anderen bij wie het resoneert. En met het voelen van die roeping en de intentie die te volgen, kwamen de nodige tools, thema’s en ervaringen op mijn pad, en werd de draagkracht hiervoor in mijzelf steviger.

Ook krijg ik steeds helderder voor ogen hoe het trouwen eruit mag zien. Ergens voelde ik namelijk al veel eerder dat ik het graag groots aan wilde pakken (en daarmee ook mijn grootsheid erkennen, toelaten, vieren), dat ik echt in groot publiek mijn lichtje wilde laten schijnen en in de spotlights gezet wilde worden. Dat ik die dag echt gedragen en gevierd zou willen worden, me gedragen voelen; dat ik ernaar verlangde me die dag helemaal over te kunnen geven aan de bedding en de leiding van een ceremoniemeester en priester(es); om zelf niks te hoeven (in voorbereiding, organisatie, hosten, entertaining, etc) en alleen helemaal aanwezig te kunnen zijn; om in openheid en vertrouwen mee te kunnen flowen en me te laten verassen door de flow en door de ceremonie die mij diep in mijn kern raakt; om die dag echt geëerd de worden door mijzelf en de dierbare mensen om me heen. Om tijdens die dag echt een commitment aan mezelf te maken en die niet alleen op te schrijven en uit te spreken maar echt helemaal te voelen in mijn hele wezen.

Hoewel er nog niets gepland is, voel ik dat deze dag mag plaatsvinden aan het einde van de zomer, wederom op een prachtige locatie. En bij deze -gezien je genoeg interesse of nieuwsgierigheid hebt om deze post helemaal te lezen- ben je alvast uitgenodigd op mijn speciale dag. En.. je bent zelfs ook uitgenodigd om aan het einde van de zomer, ook met jezelf te trouwen (misschien zelfs op dezelfde locatie en in hetzelfde weekend – een trouw-met-onszelf-weekend). En ik zou erg graag het proces hiernaartoe deze zomer verder doorlopen samen met een groep sisters die het verlangen naar zo’n commitment aan zichzelf ook voelen. Dus, voel je een JA en wil je die JA naar jezelf uitspreken; of voel je een verlangen om het onderzoek aan te gaan in jezelf naar hoe je (meer) trouw aan jezelf zou kunnen en willen zijn (of dit wel of niet tot een trouw ceremonie leidt is aan jou); of voel je een nieuwsgierigheid hier meer over te weten of van te proeven, let me know (stuur me een email of via het contact form).

Welkom!